جنگ جهانی، شبیه‌ساز پرواز، دانشکده مدیریت (داستان شروع سیستم دینامیک از زبان بنیان‌گذار آن:Jay W. Forrester-قسمت دوم )

در پایان جنگ جهانی دوم نقطه محوری دیگری در شروع سیستم دینامیک نمایان شد: انتخاب بین استخدام شدن در جایی و یا راه‌اندازی شرکتی در زمینه سیستم‌ های کنترل فیدبکی. گوردون براون (Gordon Brown) دوباره پیدایش شد و لیستی از پروژه‌هایی که فکر می‌کرد مورد علاقه‌ام باشد بمن نشان داد.

ساخت یک شبیه‌ساز پرواز هواپیما اولین انتخابم بود. دستگاه مانند یک آموزش دهنده خلبانی بود و البته بجای اینکه رفتارش از پیش تعیین شده باشد باید اطلاعات تونل باد یک هواپیمای مدل را می‌گرفت و رفتار هواپیمای واقعی را پیش‌بینی می‌کرد.
پروژه تحت حمایت دریاسالار لوئیس دفلورز (Louis deFlorez) پیش می‌رفت. او یک نظامی پر زرق و برق با سبیل ژل زده بود که انتهای هر مرحله از پروژه سروکله‌اش پیدا می‌شد و تنها کسی بود که با شرایطی خاص اجازه فرود آوردن یک هواپیمای دریایی را بر روی حوض قایقرانی جلوی MIT داشت.

او در روز فارغ‌التحصیلی دانشگاه می‌آمد و پلیس منطقه دریاچه را از قایق‌ها تخلیه می‌کرد تا بتواند فرود آید؛ اندکی در مراسم می‌نشست و هنگامی که سخنرانی‌ها خسته کننده می‌شدند سوار هواپیما می‌شد و با صدای موتورهای آن کل جلسه را برهم می‌ریخت.

سیستم شبیه‌ساز پرواز به عنوان یک کامپیوتر آنالوگ طراحی شد و البته یکسالی زمان برد که متوجه شویم کامپیوتر آنالوگی با چنین سطح از پیچیدگی تنها می‌تواند مسائل داخلی خود را حل کند.

یک کامپیوتر آنالوگ نمی‌تواند مسائل را آنی حل کند و پس از طی یک فرآیند طولانی کامپیوتری دیجیتال با نام گردباد را طراحی کردیم که هدف آن توسعه سیستم‌ های اطلاعاتی ارتش بود. این پروژه نهایتا (SAGE (Semi-Automatic Ground Environment نامیده شد که یک سیستم تدافعی هوایی برای آمریکای شمالی بود.

این سیستم یکی دیگر از آن کارهای عملی بود که نتیجه کار، به اندازه تئوری و ایده‌های جدید آن خوب بود. سیستم SAGE تعداد 35 مرکز کنترل داشت که هریک 160 فوت مربع به ارتفاع 4 طبقه و حاوی 80،000 لامپ خلاٌ بود. همین الآن یک حساب کتاب سرانگشتی بکنید و نظر بدهید که مرکزی با 80،000 لامپ خلا چند درصد از وقت در حال کار است؟

این مراکز کامپیوتری اواخر دهه 50 میلادی نصب شدند و آخرین آن‌ها سال 1983 از مدار خارج شد. آمار نشان می‌دهد که در طی 25 سال عملکرد حدود 99.8 درصد از زمان را در حال کار بوده‌اند که معادل تنها 20 ساعت در سال بدون کارکرد می‌باشد. فکر کنم شما هم می‌پذیرید که حتی امروز هم رسیدن به چنین رکوردی از اطمینان پذیری بسیار دشوار است.

مردم از من می‌پرسند چرا مهندسی را رها کردم و سراغ مدیریت رفتم. دلایل متعددی دخیل هستند. در 1956 من حس می‌کردم که روزهای پیشگامی کامپیوترهای دیجیتال رو به پایان است.

شاید با وجود پیشرفت‌های گسترده در 30 سال اخیر، این نظر عجیب به نظر برسد، ولی لازم است خاطر نشان کنم که سرعت پیشرفت‌هایی که در اطمینان پذیری و ظرفیت ذخیره در دهه 1946 تا 1956 ثبت شد تا به امروز بی سابقه است.

از طرفی من پیش از آن تصمیم هم در حال مدیریت بودم. ما یک عملیات چند میلیون دلاری را اداره می‌کردیم که بر همه چیز آن کنترل کامل داشتیم. قراردادی را با طرف‌های اولیه و نیروی هوایی منعقد کردیم. سیستم های کامپیوتری را طراحی کردیم که پروسه تولید را کنترل می‌کرد و در حال اداره کسب وکاری بودیم که با فرماندهی تدافع هوایی، تامین مواد نیروی هوایی، توسعه و تحقیقات هوایی، وسترن الکتریک، ای تی اند تی و آی بی ام در حال همکاری بود، پس رفتن به سمت مدیریت احتمالا تغییر خاصی نبود.

وقت نقطه تغییر محوری دیگر فرارسیده بود. مدیر MIT جیمز کیلیان (James Killian) تعدادی از مقامات عالی‌رتبه را جهت ملاقات با ما، به آزمایشگاه لینکلن آورد. در حین راه رفتن در سالن با کیلیان او بمن گفت که MIT در حال تاسیس دانشکده مدیریت جدید خود است و به نظرش این برای من می‌توانست جالب باشد.

دانشکده مدیریت اسلون (Sloan School of Management) در 1952 با 10 میلیون دلار از جانب آلفرد اسلون (Alfred Sloan) تاسیس شد. او کسی بود که شرکت جنرال موتورز مدرن را راه اندازی کرده بود. پول با این تصور اهدا شده بود که ایجاد و رشد یک دانشکده مدیریت در دل محیطی مهندسی با مشابه آن در فضای علوم انسانی دانشگاه‌هایی نظیر هاروارد، کلمبیا یا شیکاگو متفاوت خواهد بود.

در سال پیش از حضور من در دانشکده در 1956 دوره‌های استاندارد شروع به کار کرده بودند، اما به معنای واقعی در ارتباط با اینکه یک دانشکده مدیریت در محیطی مهندسی تاسیس شده‌است اتفاق خاصی نیفتاده بود. در آن زمان 15 سال از حضور من در قسمت مهندسی MIT می‌گذشت و حضور در فضای رشته مدیریت آن برایم چالشی جذاب بود….

دانلود مقاله اصلی

مطالب مرتبط برای مطالعه ادامه داستان شروع دینامیک سیستم :

  1. فارستر، از مزارع نبراسکا تا MIT و کشتی ارتش (داستان شروع دینامیک های سیستم‌ از زبان بنیان‌گذار آن:Jay W. Forrester-قسمت اول)
  2. جنگ جهانی، شبیه‌ساز پرواز، دانشکده مدیریت (داستان شروع سیستم دینامیک از زبان بنیان‌گذار آن:Jay W. Forrester-قسمت دوم )
  3. طلوع سیستم داینامیک (داستان شروع دینامیک های سیستم‌ از زبان بنیان‌گذار آن:Jay W. Forrester – قسمت سوم)
  4. شروع دینامیک شهری در ملاقات با جان کالینز (داستان شروع دینامیک های سیستم‌ از زبان بنیان‌گذار آن:Jay W. Forrester – قسمت چهارم)
  5. دینامیک شهری، از مخالفت تا تبعیت (داستان شروع دینامیک های سیستم‌ از زبان بنیان‌گذار آن:Jay W. Forrester – قسمت پنجم)
  6. دینامیک‌های سیستم، دور دنیا (داستان شروع دینامیک های سیستم‌ از زبان بنیان‌گذار آن:Jay W. Forrester – قسمت ششم)
  7. تفکر سیستمی، ضرورت آموزشی امروز (داستان شروع دینامیک های سیستم‌ از زبان بنیان‌گذار آن:Jay W. Forrester – قسمت آخر)

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *